Dayak çocukların ruhsal gelişimini yavaşlatıyor

Günümüzde çocuk dövmenin, çocuklar üzerindeki negatif psikolojik etkileri artık bilinmekte. Buna karşın –maalesef- ülkemizde birçok anne –baba çocuklarını dövüyor. Belki bazılarınız “bu devirde hala dayak oluyor mu?” diye düşünüyorsunuz. Ancak ülkemizdeki durum hiç de iç açıcı değil. Çocuğunu dayakla ya da fiziksel cezalandırmalarla terbiye etmeye çalışan çok fazla aile var. Son dönemde duyduğum birkaç olay sebebiyle bu hafta köşemi bu konuya ayırmak istedim. O sebeple internette konuyu araştırdım. İlginç bazı noktaları kısaca burada vurgulamak istiyorum. “Hafifçe vurmak” olarak tanımlanan disiplin uygulamalarının bile ciddi sonuçları olabiliyor.

Okuduğum bir röportajında Prof. Dr. Aysel Ekşi şöyle diyor: “Dayak konusunu ele alırken şunu hatırlatmak gerekir ki; nadiren ve çok zorunlu durumda çocuğu fiziksel olarak cezalandırmakla onu dayakla terbiye etmek arasında fark vardır. Çocuk dayakla terbiye edilemez. Terbiye, uzun etkili bir eğitim verme, tutum ve davranış değiştirme biçimidir. Oysa dövülen çocuk için, annesindeki öfkenin dinmesi önemlidir, aynı davranışları sonra yine tekrarlayabilir. Pek çok ‘dayak arsızı’ denilen çocukların neden dövüldüklerine değil, dayağın sonucuna önem verdikleri görülür. ‘Oh ya, acımadı işte’ sözüyle döveni açıkça tahrik ettikleri bile görülür.”

Evde sürekli duvarlara resim yapan bir çocuk olduğunu düşünün. Ona vurmak sizce onu terbiye eder mi? Bir arkadaşımın kızı eline kalemi aldığı an hemen odasının duvarlarını boyuyordu. Arkadaşım önce ne yapacağını şaşırdı. Anlatmaya çalıştı ama çocuk daha 3 yaşındaydı. Sonuçta odasının bir duvarını kartonla kapladı. Ve kızına dedi ki “Bu duvar senin. İstediğin gibi yaz, çiz.” Çocuk da mutlu oldu, o da. Zaten bir süre sonra kızı resim yapmaktan da sıkılmıştı. Onu dövse aynı sonucu alabilir miydi? Hiç sanmıyorum.

Elbette biz anne – babaların da çok öfkelendikleri anlar oluyor. Üstelik azımsanmayacak kadar da çok!  Ama sağlam karakterli, düzgün çocuklar yetiştirmek için öfkemizi mümkün olduğunca kontrol etmemiz gerekiyor. Kontrol edemediğimiz anların sayısının ömür boyu bir kereyi geçmemesi gerekiyor. Aksi takdirde ruhen örselenmiş çocuklar yetişmiş olur. Bakın bu konuda da Aysel Ekşi aynı röportajda ne söylüyor: “Ben bir ruh hekimi olarak büyük oğluma bir kez vurduğumu biliyorum. Oğlum 4.5 yaşındaydı ve onu küçük kardeşinin gözüne kalem sokarken gördüm. Dehşet içinde onu omuzlarından tutup sarstığımı ve poposuna vurduğumu hatırlıyorum. O anda, oğlumun yaptığı şeyin çok tehlikeli olduğunu anlatmanın başka yolunu bulamamış olmalıyım, benim de o anda öfkemi boşaltmam gerekiyordu.

Daha sonraki yıllarda oğlumla konuşurken ‘biz seni hiç dövdük mü sence?’ diye sordum. ‘Hayır’ dedi. Çok zorladığım zaman ‘bilmiyorum ama dövdüysen herhalde hak etmişimdir’ dedi. Bu çok samimi bir yanıttı. Çok zorunlu olduğum zaman bu yola başvurmuştum, bunun oğlumun ruh sağlığın olumsuz etkilediğini söyleyemem.”

Peki sürekli dayağa maruz kalan çocukların ruhsal durumu ne oluyor? Bakın, son araştırmanın sonuçları ne diyor: Amerikan New Hampshire Üniversitesi bilim adamlarının, sonuçlarını, San Diego kentinde şiddet ve travma üzerine düzenlenen uluslararası bir konferansta açıkladıkları araştırmaya göre, aile içinde şiddet gören çocukların zeka düzeyi yıllar sonra bile yaşıtlarına göre daha düşük oluyor. Yıllarca süren araştırmayı yapan ekibin başı Murray Straus, “Çocuklar ne kadar sık dövülürse ruhsal gelişimleri o kadar yavaş oluyor” dedi.

ABD’de yaşları 2 ile 4 ve 5 ile 9 arasında değişen iki ayrı grupta toplam 1500 çocukla yapılan araştırma çerçevesinde, her iki grupta da çocukların 4 yıl arayla 2 kez sınava tabi tutulduğu, yaşları daha küçük olan çocuklarda dayak yiyen ve yemeyenler arasındaki zeka farkının çok daha fazla olduğu belirlendi.

Araştırmada, anne ve babalarından dayak yiyen çocukların büyük strese girdiği ve aile içi şiddetin sürmesi durumunda bu stresin de kronik hale geldiği, çocuklarda yıllar boyunca etkisini gösterebilecek bu durumun, çocukların gelecekte yaşayacakları kötü olaylar karşısında daha abartılı tepki göstermelerine neden olduğu tespit edildi.”

by admin tarafından 31 Aralık 2009 · tarihinde yayınlanmıştır.