Neriman uysal’ın doğum hikayesi

Merhaba,

Hamileliğm boyunca doğum hikayeleri okumak beni hem mutlu ediyor hem de rahatlatıyordu. Çünkü bu benim ilk hamileliğimdi ve başkalarının hikayelerini okurken onlardan bir şeyler öğreniyordum.

Evliliğimizin ilk günlerinde daha bebeğin bizim için erken olduğunu düşünüyorduk. Aslında biraz da bizi bebek korkutuyordu. Düşündüğümüzde bizim için büyük bir sorumluluktu. Onu büyütmek, ona bakmak, geceleri uykusuz kalmak… Acaba bu sorumlulukları kaldırabilir miydik düşüncesi bizi biraz korkutuyordu (kızımız olduğunda bunların sadece bir kuruntu olduğunu daha iyi anladık ))

Acaba hamile miyim duygusuna kapıldığımızda evliliğimizin 7. ayındaydık. Eşimle birlikte hemen bir test aldık ve önce üzerindeki kullanma klavuzunu okuduk. Testte en az 3 dakika beklememiz gerektiği yazıyordu. Ama ben dayanamadım, daha birinci dakikada teste bakmak için kalktım ve pozitif olduğunu gördüm ve eşime baktım. “Acaba biraz daha beklemelimiyiz” dedi eşim ve biraz daha bekleyelim derken sonuç değişmedi, evet ben HAMİLEYDİM. Eşim hemen beni öptü ve ikimiz de çooook heyecanlanmıştık. Aslında inanamıyorduk, doktora gidene kadarda inanamadık. Evet o ilk kalp çarpıntısını dinlemek dünyalara bedel. Doktorumuz bak bu bebeğin kalp çarpıntısı dediğinde elim ayağım birbirine karışmıştı.

Hamileliğim çok şükür problemsiz geçti, fakat benim iştahım gayet, hatta fazlasıyla çok olduğundan 20 kilo aldım ve son aylarımda hareket etmekte zorlanıyordum ama yine de doğuma 3 hafta kalana kadar çalışmaya devam ettim.

Bebeğimin karnımdaki ilk kıpırdısını hissetmek çok heyecanlıydı. Tabii ki birde cinsiyet meselesi vardı. Eşim de ben de kız bebeğimiz olsun çook istiyorduk. Cenab-ı Allah da bize kalbimize göre dünyalar tatlısı bir kız verdi. Zaman ilerledikçe yani onu karnımda daha fazla hissetmeye başladıkça onunla konuşmaya, ona müzik dinletmeye, onu sevmeye başladım. Müzik dinlerken ve özellikle üzüm yerken kıpır kıpır oluyordu benim aşkım.

Doğuma üç hafta kala izne çıktım ve doğumu beklemeye başladım, her gün yürümeye çalışıyordum. Çünkü yürüyüş yaparsam normal doğumun daha kolay olacağını söylüyorlardı ve nitekim öyle de oldu. Ramazanın ilk günü (05/10/2005) sahurdan önce benim sancılarım yavaş yavaş gelmeye başladı. Öncelikle heyecanlanmasın diye eşime bir şey söylemedim. Uyumaya çalıştım fakat sancılardan uyuyamadım. Hemen salona geçtim ve tv açtım, hiç unutmam o gecede belgesel vardı televizyonda. Sancı zamanla hızlanmaya, şiddetini arttırmaya başladı. Ben o halimle bile eşime sahur yemeği hazırlamayı başardım ve hatta bulaşıkları bile yıkadım. Nasıl mı??? Sancım gelince ağlıyor gidince işime devam ediyordum. Daha sonra eşimi kaldırmaya karar verdim. “Canım kalkar mısın, heralde bebeğimiz gelmeye karar verdi” dedim ve eşim bir heyecanla yataktan kalktı. Tabiki ikimizde de bir panik, sancım geldiğinde ağlıyordum, gidince gülüyordum:)))
Baktık Nisa’mız gelmekte kararlı, hemen annemleri aradık (annemler bize çok yakın) ve hemen geldiler.

Ben bebeğimin çantasını ve kendi çantamı önceden hazırlamıştım. Tam hazırlandık hastaneye giderken benim suyum geldi. Görmelisiniz, ben bir panik oldum ki anlatamam, o an sanki karnım boşaldı ve bebeğime bir şey oldu sandım. Neyse ki hastaneye gelebildik, beni hemen doğumhaneye aldılar ve çatal sandalyeye yatırdılar, o ana kadar çatal sandalye beni çok korkutuyordu ama o an anladımki bu korkum yersizmiş. Çünkü o sancıyla gözüm hiçbir şey görmedi.

Veeeeeeeeeeee iştee benim dünyalardanda güzel prensesim dünyaya geldi. Benim hamileliğimin başından beri istediğim o hayalim gerçekleşmişti, bebeğimi ilk ben görmüştüm. Elimi onun yanağına değdirdiğimde içimde hem hüznü hem de sevinci aynı anda yaşamıştım. İşte bu tarifi imkansız bir duyguydu.

Bebeğimiz eve gelmişti ve biz hala ismine karar verememiştik. Sonra bizim isimler içinde düşündüğümüz ilk isim olan Zeynep Nisa olsun dedik.

Şu anda Nisa 11 aylık ve çoook şeker bir kız. Meğer bebek sahibi olmak ne güzelmiş ve büyüdükçe daha da zevkli bir hale geliyor. 1 saat bile evde olmasın sanki ev bomboş gibi oluyor. Onu odar çok seviyorum ki zaman zaman onu severken “seni içime sokasım geliyor aşkım” diyorum.

Allahım bize sağlıklı ve güzel bir kız çocuğu verdiğin için sana teşekkürler olsun. Sen bize onun acısını gösterme.

Baban ve ben seni çooook seviyoruz annecim, sen bizim yaşamdaki tek mutluluğumuzsun.

Sizlerle bu anımı paylaşmak beni çok mutlu etti.

by admin tarafından 25 Aralık 2009 · tarihinde yayınlanmıştır.