Nur haçanyan’ın doğum hikayesi

Eşimle 1999 yılında tanıştık ve uzun süren bir flört döneminden sonra en sonunda 4 temmuz 2004 de evlenebildik.İkimiz de farklı dinlerden olduğumuz için bu süreç oldukça uzadı…
Ben evlenmeden önce bile evlendiğimizde bir an evvel çocuğumuz olsunun hayallerini kurarken, eşim tam tersi, “ne çocuğu” deyip konuyu kapatıyordu…Çocuk istemediğimizden dolayı da doğum kontrol hapı kullanıyordum. Hap kullandığımdan dolayı hamile olabileceğime hiç ihtimal vermiyordum ancak hemen hemen 1 ay geçince bir doktora gideyim dedim ve doktora gittiğimde gebelik testi yaptık. Doktorum hamile olduğumu, ancak bunun çok yeni olduğunu ve düşük ihtimalim olduğunu söyledi…Bir sonraki hafta gittiğimde kan değerlerim yükselmezse doktorum bebeğimizi alacaktı… Daha çok küçük olmasına rağmen ben günlerce ona bir şey olmaması için dua ettim ve ağladım…En sonunda doktorumdan gelen telefonla havalara uçtum, evet bir bebeğimiz olacaktı.

İlk 3 ayım herkesin anlattığı gibi korkunç bir şekilde geçmedi…Mide bulantılarım oluyordu ama çok kötü durumda da değildim, sadece yemek yapamıyordum. Eşim de bana çok yardımcı oluyordu ve böylece bu günleri atlattık. İlk 3 ay bebeğimizi hep oğlum diye sevdik çünkü karnım sivri diye kesin erkek olacak diyorlardı. Ama 4.ayda gördük ki durum böyle değilmiş Bir kızımız olacaktı, babası ilk başta biraz hayal kırıklığına uğradı çünkü oğlu olsa onunla maça gidecekti (kızını da götürmeye kararlı gerçi ) ama daha sonraları kızına çok alıştı…

5.ayımızda minik kızımızın ilk tekmelerini hissetmeye başladık ve daha sonraları hiç dur durak bilmeyen bir hareketlik başladı içimde. Artık son ayda yavaşlar dedi bu hareket herkes ama bizim miniğin suyu çok bol olduğundan 2 dakika yerinde durmayan bir haldeydi. Karnım bir taraftan öbür tarafa yamuluyordu ve bu da benim ve babasının çok hoşuna gidiyordu tabii ki Bu dönemlerde eşim hiç iş yaptırmıyordu bana çünkü çok kilo almıştım, yerimden kalkmakta zorlanıyordum ve hemen sancılanıyordum…Bütün yemeklerimizi eşim yapıyor, bulaşıklarımızı eşim yıkıyordu, zaten son 1 ayda da annem yanımızda kalmaya başladı. Son aya kadar hep normal doğum yapıcam diyordum ancak son dönemlerimde gördüğüm kabuslardan dolayı normal doğumdan korktum ve sezaryen yapmaya karar verdim.

23 Mayısa gün almıştık ve o gün geldi çattı, doğumdan bir önceki gece hiç uyuyamadım, sabah olduğunda da hala inanamıyordum, birkaç saat sonra bebeğimizi kucağımıza alacağımıza… Hastaneye gittik, yatış işlemlerimiz yapıldı, ben üzerimi değiştirdim ve gelip sedyeyle aldılar beni…Sedyeye bindiğimde herkes ağlıyordu arkamdan, bense gülüyordum. Eşimin elini tuttum ve beraber ameliyathaneye indik, o giremedi ameliyattan korktuğundan dolayı. Doktorum yanıma geldi ve elimi tuttu ve “sapasağlam çıkıcaz buradan, merak etme” dedi. Ben sayıları sayarken uyumuşum ve 5 dakika sonra minik Larissa’mızı babasına vermişler…

Ben de gözümü ilk açtığımda hemen kızımı sorduğumu hatırlıyorum…Herkesin anlattığı gibi kötü bir şey de değilmiş sezeryan, bir kez daha olsa yine yaparım.Herhalde hamileliğim ve doğumum hayatımın en güzel zamanlarıydı…Bu dönemi güzel geçirmemi sağlayan eşimi ve annemi de unutmamam lazım tabii ki Tabii bir de doktorumu… 9 ay boyunca her aradığımda ulaştım, her soruma rahatlatıcı bir yanıt aldım, en önemlisi bebeğimi Allah’ın izni onun sayesinde sağlıklı bir şekilde kucağıma aldım Minik kuşum şimdi 4 aylık, bizi tanıyor, gülüyor, aguluyor, babasıyla da tam bir aşk yaşıyor, onu görünce beni bile unutuyor…Allah’ım isteyen herkesi çocuk sahibi yapsın, hayatta heralde bundan daha güzel bir an daha yoktur.

Sevgiler…

by admin tarafından 25 Aralık 2009 · tarihinde yayınlanmıştır.