Sibel Şabanoğlu’nun doğum hikayesi

Merhabalar;

Bebek.com’a hamileyken üye oldum ve hep doğum hikayelerinizi okudum. Ne zaman benim sıram gelecek ve hikayemi sizlerle paylaşacağım diye sabırsızlanıyordum, işte o zaman geldi. Ben, 3 Ekim 2003’te evlendim. Eşimle ilk olarak görücü usulu ile tanıştık ama birbirimizi tanıyıp sevdikten sonra evlenmeye karar verdik. Eşim de ben de ilk 3 sene kadar bebek yapmayı düşünmüyorduk ama kayınpederimin kanser olması nedeniyle bebeğimize daha çabuk kavuşmaya karar verdik. 2004 Ağustos ayında hamile kaldım, Allah’ıma binlerce şükür olsun, çünkü karar verdikten 2 ay sonra hamile kaldım. Hepimiz birden çok mutlu olduk ama bunu kayınpederime nasıl söyleriz diye düşünüp durduk. Üzülmesinden çok korktuk. Hatta bir ara söylememeye karar verdik ama kaynım duyar duymaz hemen söyledi çünkü kayınpederim beni çok severdi, tabii ben de onu ve benim bebeğimi çok görmek isterdi. Babam duyunca inanamadı, çok mutlu oldu, o geceyi hiç unutmam, hep birlikte ağlamıştık. Hastalığı da ilerlemişti artık yataktan kalkamıyordu, duyduğunda da belki göremiyeceğini de biliyordu. Olsun benim hamile olduğumu bilmesi bile bana yetmişti. Babam 8 ekimde vefat etti. Ben de çocuğumu düşürme tehlikesi atlattım onun vefatında. Artık bebeğim ondan bana emanet, eşime de umut kaynağı olacaktı, bu nedenle onu kaybetmekten çok korktum. Allah dualarımı kabul etti ki bana bebğimi bağışladı. Çalışma hayatıma tekrar geri döndüm. Hamileliğim çok rahattı, öyle fazla mide bulantılarım olmadı. İş yerindeki bütün arkadaşlarıma da (özellikle mutfak bölümüne) bana katlanmalarından dolayı çok teşekkür ederim. Nazımı çok çektiler, ben biraz şımarıyordum onların yanında, sağolsun hiçbiri hiçbir zaman beni kırmadı. Hamileliğimin 8. ayına kadar çalıştım.Daha sonra da evdeydim. Çalışmaya alıştığım için ev bana çok sıkıcı gelmeye başlamıştı. “Keşke bir an önce bebeğimi elime alsam, onunla ilgilensem, sevsem”diye düşünmeye başlamıştım hergün. 21 Mayısta eşimle her zamanki kontrolüme gittik. Doktorum muayene etti ve biraz daha beklememiz gerektiğini söyledi. Benim normal doğum yapmak istediğimi çok iyi bildiğinden istersem doğumu gününde, yani 23 Mayısta suni sancıyla yapabileceğimi aksi taktirde sezeryana kalabileceğimi söyledi. Ben de sezeryan istemediğim için doktorumun bu teklifini hemen kabul ettim. Evrakları hazırladık ve eve geldik. Pazartesi günü doğum yapcaktım, içimde değişik birçok duygu bir aradaydı. Sevinsem mi üzülsem mi yoksa korksam mı bilemiyordum. Eve geldim, kayınvalidem “misafirlerimiz gelecek, hadi hazırlanalım” dedi. Hazırlıklarımızı yaptık, misafirlerimizi karşıladık ve gönderdik, her şey gayet normaldi, ne ağrı ne sızı vardı. Gece 01:00 gibi hepimiz yattık, 02:00-2:30 arası ben tuvalete kalktım, hafif hafif ağrılarım başladı, eşimi de uyandırmamak için koridorda ve salonda dolaşıyordum, ağrılarımın doğum belirtisi olduğunu bilmiyordum ki? Çünkü çok hafifti, yürüdüğüm zaman bir şey yoktu ama yatamıyordum. 04:30 gibi kayınvalidem benim evin içinde dolaştığımı gördü ve hemen eşimi uyandırıp hastaneye gittik. Gece 05:30 da doğuma girdim, eşim arkamdan bakarak kaldı, ben “hemen doktorumun aranmasını ve onun elinde doğum yapmak istediğimi” söyledim. 10 dakika içinde doktorum geldi ve doğuma başladık, bir ara ben tıkanmış nefes alamıyordum, kızımın da kalp atışları zayıflamaya başlamıştı. Doktorum “hemen sezeryana alınması gerekiyor, anestezi uzmanını çağırın” diyordu, ben de “sezeryan istemiyorum” diye bir yanda bağırıyordum ki 22 Mayıs 2005′te saat 06.05′te kızım biricik yavrum dünyaya geldi. Anestezi uzmanını kapıdan geriçevirdik. Allah’ıma şükürler olsun ki normal doğum yapmıştım. Daha sonra kendime geldiğimde çok üşüyordum ama her şey bitmişti veeee kızımı yani “dünyamı” bana getirdiler, ona bakıp bakıp gözlerim doluyordu, kendi kendime “seni ben mi doğurdum bir tanem” diyordum. Gerçi 3 ay olmasına rağmen hala bazen ona bakıp bakıp ağlıyorum. Dilara’m, bebeğim hoşgeldin dünyamıza, bir tanem seni hepimiz çok seviyoruz. Ömür boyu gülmen ve hiç üzülmemen dileğiyle. Unutma bir tanem, annen ve baban senin için canlarını vermeye hazır. Dedemiz de bizi uzaklarda bir yerlerde görüp seviniyordur inşallah. Ona da çok teşekkür etmem gerekir, eğer o olmasaydı belki hala bu mutluluğu tadamıyacaktım.

Çok sağol babacım…

by admin tarafından 22 Aralık 2009 · tarihinde yayınlanmıştır.