Yüreğin ve beynin cinsiyeti yok!

Bu sabah cinsiyetini merak ederek uyandım. Kız mı olacaksın yoksa erkek mi? Adem7i bile baştan çıkartan bir varlık kadın. Zarafetin, güzelliğin, ölçünün ve kimi zaman da yenilginin simgesi kadın. Aslında kadın olmak çok zevkli, bir o kadar da eşsiz. Düşünsene, bedenimin içinde bir varlık taşıyorum! Bu bir ayrıcalık değil de, ne sence? Tabii erkek olursan da aynı ölçüde sevineceğim. Gücün, sözün, cesaretin ve kimi zaman da üstünlüğün simgesi erkek. Belki erkek olmak bir macera, bu dünyada. Belki çoğu zaman gözyaşlarını içine akıtman gerekecek. “Erkekler ağlamaz” diyecekler. İster erkek ister kız ol, umarım hep düşlerimde hayal ettiğim gibi bir insan olursun. Çünkü inan bana, yüreğin ve beynin cinsiyeti yok. Önemli olan insan gibi insan olmak. Zaten dünyaya gelirken cinsiyetini de seçemiyorsun. Şu anda 14 haftalıksın. Henüz 7-8 cm boylarında ve sana tam olarak nasıl hitap edeceğime karar veremediğim bir varlık. 16-18. haftalar arasında kontrolümüz var. Sanırım o zaman cinsiyetini öğrenebileceğiz.

En son kontrolümüzde seni bir kuklaya benzettim. Sana “kukla” dememden alınmış olacaksın ki, birden sırtüstü yatıp hoplamaya başladın. Bu durum, babanı ve beni çok şaşırttı. Ne demek istediğini anlıyorum, sanırım bu bir mutluluk ifadesiydi. O anda yaramaz bir erkek çocuk olduğunu hissettiğimi söylemeden geçemeyeceğim. Artık bir embriyo değilsin, insana benziyorsun. Minik bir burnun var, ellerin, kolların hareket halinde. Tat ve koku almayı öğrendin bile. İşitme duyun henüz gelişimini sürdürüyor, önümüzdeki haftalarda bizi daha iyi duyabileceksin. Aynı şekilde dokunma algılayıcıların da 20. haftaya kadar gelişmeye devam edecek. Gözlerini ise 20’li haftaların sonuna doğru açacaksın. Artık solunum çalışmalarına da başladın. Her hafta senin hakkında yeni şeyler öğreniyorum. Seni anlatan kitaplar, dergiler ve internet siteleri benim yeni arkadaşlarım. İçimde yavaş yavaş kesinleşen bir inanç var; sen de her geçen gün beni anlıyorsun. Aslında biz enteresan bir ikiliyiz. Sen beni, ben de seni tamamlıyor ve birlikte büyüyoruz. Birbirimizi üzmemeye çalışıyor, birbirimize dikkat ediyoruz. Oysa sen benim sadece sesimi duyuyor, yüzümü bile bilmiyorsun. Tanışmamıza daha çok var. Şimdilik iletişimimizi böyle sürdüreceğiz. Sen içeride, ben dışarıda. Sonra, sen doğunca, iletişimimiz yeni bir boyut kazanacak…

Bu zaman zarfında kilo alacağım, bedenimi vereceğim sana ve tüm bildiklerimi paylaşacağım seninle. Henüz karnım şiş değil, kimse hamile olduğumu, içimde bir canlı taşıdığımı düşünmüyor. Hala eski pantolonlarıma girebiliyorum. En azından hala güzel görünmeme izin veriyorsun. Duygusal bir durum değişikliği de söz konusu değil. Zırıl zırıl ağlayan anne adaylarından değilim. En azından şimdilik! Hızlı büyüyorsun, zaman da hızlı mı geçiyor ne? Sen henüz dört mevsim kavramını bilmiyorsun ama biz şu anda yaprakların döküldüğü, rüzgarın sertleştiği sonbahardayız. Sonra kış var. Kar tanelerinin cama çarptığı, beyaz düş mevsimi. Sonra ilkbahar. Sen ilkbaharda dünyaya geleceksin. Tomurcukların filizlendiği, yeşilin coştuğu ve güneşin sıcaklığını, ılık rüzgarı teninde hissettiğin mevsimde. Yazı anlatmama gerek yok, kendin göreceksin bebeğim…

by admin tarafından 25 Aralık 2009 · tarihinde yayınlanmıştır.