Zehra demir’in doÄŸum hikayesi

Sitenizi hamile kalmadan önce takip ediyordum ve hala da takip etmekteyim.Bu yazıyı yazmayı ben de çok istiyordum.Yazılan yazıları hep okurdum ve çok duygulanırdım.Sonunda yazmak bana da nasip oldu.

Eşimle Eylül 2001 tarihinde evlendik.Evliliğimiz de hemen çocuk istemiyorduk.Çünkü;bir çocuğun sorumluluğundan,ona iyi bakmak,yetiştirmek gibi kaygılarım vardı ve korkuyordum. Taa ki aradan tam iki yıl geçtikten sonraya kadar. 2003 Eylül ayında korunmayı bıraktık,Ekim ayında regli olmuştum ve çok üzülmüştüm.Eşimde bana teselli veriyordu.Kasım ayına geldiğimizde ise içimdeki duygu bana hamile olduğumu söylüyordu.Reglim gecikir gecikmez hemen test yaptım ve hamileydim.Kesinliği olsun diye birde hastanede test yaptırdım ve sonuç yine pozitifti.

Hemen doktor arayışına girdik. 5.Haftamızda ilk kez bebeğimle tanıştık.Karnımdaki o minicik nokta benim bebeğimdi ve yine o minicik noktanın kalbi atıyordu.Eşimle inanılmaz derecede sevinmiş ve duygulanmıştık.Ben çalışıyordum ve her ay kontrollerimize gidiyorduk.Doktora gideceğimiz zamanları iple çekiyordum çünkü;bebeğimi görüyordum. 3.Ayımda biraz mide bulantısı çekmiştim.Bebeğim annesini düşünüyordu ve hep iş dönüşü midem bulanıyordu. 5.Ayımızda ayrıntılı ultrasona girdik ve bebeğimizin erkek olacağını öğrendik.Eşimde bende çok duygulandık.Ayrıca yine bu ayrıntılı ultrasonda bebeğim bize el salladı.O elinin görüntüsünü hiç unutamam.Doktorum tombul bir bebeğim olacağını söylüyordu.Her şey çok iyi gidiyordu.

Bebeğimim 6,5 aylık olmuştu ve rutin doktor kontrolümüze gitmiştik.Muayenede doktorum bana kızdı.Sen ne yaptın bebek hiç kilo almamış dedi.Biz şaşırdık ve üzüldük tabi.Geçtiğimiz aylarda nasılsam yine her şey aynıydı.Ayrıca çok fazla şişmiştim ve doktorum albümin den şüpheleniyordu.Bana devamlı testler yapılıyordu ama albüminde çıkmıyordu.

Doktorum bebeğimin kilo almamasından dolayı tekrar ayrıntılı ultrason istedi ve yaptırdık.Gerçekten de bebeğim hiç kilo almamış.Bebeğimi besleyen 2 damar vardı ve bu damarların ikisinde de Diasontik Çentik çıktı.Yani bebeğim beslenemiyordu.Yine bu damarlardan oksijenini aldığı için oksijensiz kalabilir her an bir problem çıkabilirdi ve hemen doğuma alınabilirdim.

Ben doğuma kadar çalışmak istiyordum ki izinlerimi bebeğimle beraber kullanabileyim diye.Ama olmadı.Doktorum derhal izne çıkmamı, bebeği tehlikeye atmamamız gerektiğini söyledi.Erken doğum olabileceğini,benim karnımda ne kadar kalırsa o kadar iyi olacağını söyledi.Bebeğimin ciğerleri gelişsin diye iğneler oldum.

Evde tam bir dinlenmeye geçtim.Yediğime içtiğime çok dikkat ediyordum.Hergün illaki balık,et,sebze,yoğurt yiyordum. Günde 2 defa NST ye giriyordum.Bebeğimin kalp atışları ve hareketleri düzenli olarak takip ediliyordu.Bazen bebeğim hareket etmiyordu ve çok telaşlanıyorduk.Biz bu sırada hastane arayışlarına da girdik. Yine başka doktorlara da gidiyorduk,bir de onlardan fikir alıyorduk. Bize bebek yoğun bakım ünitesi olan bir hastane gerekiyordu.Çünkü;bebeğimin kuvöze ihtiyacı olabilirmiş.

Bebeğimin doğum tarihi 9 Temmuzdu. Biz 2 Temmuz Cuma günü tekrar kontrole gitmiştik.Doktora doğumun nasıl olacağını sordum.Doktorumda;fizyolojik açıdan benim için normal doğumun daha iyi olacağını ama bebek açısından sezaryenin daha iyi olacağını söyledi.Bebeğimin beslendiği damarlarda çentik olduğundan dolayı oksijensiz kalabileceğini de söyledi.Tabi bizde sezeryan istedik. Büyük günün tarihi belirlenmişti,5 Temmuz.O aradaki iki gün çok zor geçti. Çok heyecanlandım.Bebeğime kavuşacağım için hem seviniyordum hem de içimde bir korku vardı.

Büyük gün gelmişti.Sabah saat 8.30 da ameliyata alınacaktım.Ablam,görümcem,eşim ve ben beraberce hastaneye gittik.Tabi ben bu sırada devamlı ağlıyordum.Ameliyathenin kapısında vedalaştık.Doktorum bekliyordu ve beni hazırladılar.

Ben ameliyathaneye girdikten 10 dk sonra bebeğim çıkmış ve yarım saat sonrada ben çıkmışım. Ayılırken bebeğim kaç kilo,sağlıklı mı diye ağlıyormuşum ve bana sakinleştirici yapmışlar.Başımdaki herkesi de ağlatmışım.

Benim bıdığım 3400 gr ağırlığında,50 cm boyunda çok sağlıklı bir bebek olarak dünyaya geldi.Bebeğimi problemli doğacak diye bekliyorduk ama nur topu gibi doğdu.Lütfen doktorlar ailelere bu kadar stres yaşatmayın.Ne kadar üzüldüğümüzü sizlere anlatamam.

Şimdi bebeğim 3,5 aylık oldu,bende işe başladım.Bebeğimden ayrılıp işe gelmek çok zor oluyor.Şimdi ona babaannesi bakıyor.Evimizin neşesi,herşeyimiz.Bıdığımız yokken ne yapıyormuşuz,nasıl vakit geçiriyormuşuz bilemiyorum.O bizim herşeyimiz.

Eşime çok ama çok minnettarım.Bana benden bile daha iyi baktı.Yavrumuz ve bana çok ilgili.
Oğlumuzun adı Ömer oldu. Onun bir gülüşü bile dünyalara bedel. Allahıma şükür bebeğimi bize verdi ve bu duyguları bize tattırdı.

Bebeğim benim, yavru kuşum,dombili tosun paşam ve bıdığım. O benim her şeyimmm

BebeÄŸim demek;DÃœNYA DA YAÅžARKEN CENNETÄ° TATMAK DEMEKMÄ°Åž…

by admin tarafından 21 Aralık 2009 · tarihinde yayınlanmıştır.